گریسهای نسوز، معمولاً در برخی ویژگیها، ترکیبات و کاربردها با هم نوع معمولی خود تفاوت دارند. روانکنندههای مقاوم در برابر آتش، سیالاتی هستند که در کاربردها و سیستمهایی که خطر اشتعال زیاد است، استفاده میشوند. گریسهای معمولی برای استفاده در عملیات با دمای پایین و بدون ریسک آتشسوزی قابل استفاده هستند. در این مطلب چند مورد از تفاوتهایی که گریس نسوز با گریس معمولی دارد را بررسی میکنیم. با ما همراه باشید. گریس، یک ماده روانکننده غلیظ و روغنی است که از روغن مشتق شده از نفت یا روغن مصنوعی تشکیل شده است و شامل دو نوع معمولی و نسوز میشود.
تفاوتهای گریس نسوز و گریس معمولی
در واقع گریس یک روانکننده جامد یا نیمه جامد است که به عنوان عامل پراکنش مواد غلیظکننده در یک روانکننده مایع درست میشود. این دو نوع گریس در مواد تشکیلدهنده، ویژگیهایی که ارائه میدهند و همچنین موارد مصرف با هم متفاوت هستند. در این بخش تفاوتهای آنها را با هم میخوانیم:
ترکیبات گریس نسوز
ترکیبات گریس نسوز به گونهای است که در برابر اشتعال و در هنگام تماس با سطوحی که دمای آنها ممکن است بالا برود، قابلیت خود خاموش شدن دارد. ترکیبات این گریس شامل:
- روغن پایه (که میتواند معدنی، گیاهی، مصنوعی یا ترکیبی از آنها باشد)،
- حداقل یک غلیظکننده گریس (انتخاب شده از سولفوناتهای کلسیم یا صابونهای مبتنی بر لیتیوم)
- و آب؛ به عنوان اجزای اصلی این ترکیب، مادهای است که برای تهیه ترکیب گریس نسوز استفاده میشود و روشی برای روانکاری بلبرینگها، چرخدندهها، سطوح و سایر اجزای روغنکاری شده ارائه میدهد. ترکیبات این نوع گریس، مقاومت خاصی را در برابر آتش نشان میدهد و در عین حال هم ویژگیهای فیزیکی و عملکردی برجستهای برای کاربردهایی در دمای زیاد و بارگذاری دارد. اگر میخواهید چهار مورد از بهترین گریسهای نسوز ایرانی را بشناسید، وارد لینک آن شوید.
خواص گریس نسوز
1. روغنهای پایه
گریس به طور از سه جز روغن پایه، غلیظکننده و مواد افزودنی تشکیل شده است.
روغنهای پایه را میتوان به انواع معدنی و مصنوعی تقسیم کرد. روغنهای معدنی پرمصرفترین جز روغنهای پایه هستند که تقریباً 95 درصد از گریسهای تولیدشده را تشکیل میدهند. استرهای مصنوعی و PAO (هیدروکربنهای مصنوعی) در رتبههای بعدی قرار دارند و پس از آن سیلیکونها و چند روغن مصنوعی عجیب دیگر قرار دارند.
2. غلیظکنندهها
مواد غلیظکننده گریس
آلی: مانند پلی اوره،
غیر آلی: مانند خاک رس یا سیلیس دود
یا یک صابون: مانند کمپلکس لیتیوم، آلومینیوم یا سولفونات کلسیم.
کارایی گریس در طول زمان به بستهبندی بستگی دارد، نه فقط به سیستم غلیظکننده یا نوع روغن پایه. به عنوان مثال، سیلیس دارای نقطه ریزش 2732 درجه فارنهایت (1500 درجه سانتیگراد) به عنوان یک نمونه از گریس نسوز در نظر گرفته میشود.
برخی از گریسهای ضخیم شده با خاک رس (بنتونیت) ممکن است به طور مشابه نقطه ذوب بسیار بالایی داشته باشند، و نقطه ریزشی که در دفترچه اطلاعات محصول 500 درجه سانتیگراد یا بیشتر ذکر شده است. این روانکننده در دماهای بالا کار میکند و پسماندهای هیدروکربنی و غلیظکننده باقی میماند.
سیستم غلیظکننده پلی اوره آلی محدوده دمایی مشابه گریس غلیظ شده با صابون فلزی را ارائه میدهد، علاوه بر این دارای خواص آنتیاکسیدانی و ضد سایش است که از خود غلیظکننده ناشی میشود.
3. مواد افزودنی
افزودنیهای انتخابشده برای تولید گریس نسوز نیز باید به عنوان بخشهایی از کل ترکیب، مهم در نظر گرفته شوند. مواد افزودنی خواصی مشابه روغنهای روانکننده برای این گریسها ارائه میدهند: پایداری در برابر اکسیداسیون، مقاومت در برابر خوردگی، مقاومت در برابر سایش، کارایی در سیستم با دمای بالا، مقاومت در برابر آب و غیره.
افزودنی باید بتواند به صورت همافزایی با غلیظکننده و روغن کار کند تا به ترکیبی متعادل و پایدار از سه جز متمایز منجر شود.
همانطور که گفته شد، گریسهای نسوز در نوع مواد تشکیلدهنده و در نهایت کاربردی که دارند، با نوع معمولی خود تفاوت دارند.
منبع:
https://bisleyinternational.com/what-is-the-difference-between-regular-grease-and-lithium-grease/